Het verhaal

Wie zijn wij…

Even voorstellen,

Roger: manlief, toegewijd vader van onze 3 schatjes van kinderen, beroep: projectmanager in de bouw, leeftijd: 46 jaar, hobby’s….., genieten van vrije tijd en actieve sporten van de kinderen, wandelen met Floris en vooral chocolade eten….heel veel!

Job: onze oudste zoon, de 2e klas van de middelbare (nu secondo mediascuola), leeftijd: 13 jaar, hobby’s: skiën, wake-boarden, lekker beginnen met puberen en vooral gamen….zoveel als mag!

Janne: onze dochter, groep 8 (nu prima classe mediascuola), leeftijd: 11 jaar, hobby’s: skiën, wake-boarden en voetballen, knuffelen met broertje Max en helpen waar het maar kan….liefst met zwaar gereedschap!

Max: de jongste van de drie, gaat sinds enkele weken volledig naar scuola dell’ infanzia leeftijd: 4 jaar, hobby’s: buiten spelen, zwemmen, bijdehand zijn….vooral dat laatste!

Annemarie: mama van het hele stel, allerliefste van Roger, beroep: apothekersassistente en kindercoach, leeftijd: 42, hobby’s: zwemmen, plezier maken met de kinderen en hond, winkelen zowel in een leuke stad als online, en ik houd van een heerlijk stuk Limburgse vlaai!

Floris: hond: Golden retriever, leeftijd: 5, hobby’s slapen, spelen, en echt heel erg lief zijn.

 

Het verhaal!

-Zomer 2015 maakten we een keuze….dat deze de komende 3 jaar in beslag zou nemen wisten we natuurlijk niet op dat moment. We waren ons er degelijk van bewust dat we de rest van ons leven op een andere manier wilden invullen. Van werken zijn we niet vies…genoeg te doen en ook met plezier. Tot een bepaalde hoogte, want voldoening hadden we allebei niet meer van ons werk. Wat wilden wij eigenlijk? Beiden zagen we het niet voor ons om nog lang het werk te doen wat we nu doen, Roger in de bouw en ik in de apotheek en met een kleine zijtak naar het coachen van kinderen.  Wat dan wel…het besef dat we snel ouder werden en het nu de tijd was om er iets mee te doen was heel groot!

-Herfstvakantie 2015 startten we met onze eerste opzet om te onderzoeken of er voor ons een mogelijkheid is om te vertrekken naar het buitenland. We besloten om naar Italië te informeren, alles eerst in het kader van ontdekken. Is het haalbaar, op welk vlak dan ook! Zo hebben we best afgewogen welke landen een optie waren. Voor ons gevoel stak Italië er met vlag en wimpel bovenuit! Zo riep ik bijvoorbeeld een keer “Zwitserland”, en riep Roger nog harder dat hij geen half jaar wilde sneeuwruimen! Klein detail…

En vraag maar eens rond…(je hebt uiteraard de Frankofielen), de meesten onder ons vinden Italië wel een geweldig mooi land…voor vakantie…om te wonen is maar de vraag. We zouden dat gaan uitzoeken en gelukkig niet alleen. We maakten een plan, zeer uitgebreid natuurlijk, want de mensen die Roger kennen, weten inmiddels dat hij niks half doet, ook niet 99%…altijd 100% liefst 200%! En dat plan mailden we naar mensen in Italië die hun kennis en hulp aanbieden aan mensen die emigratieplannen hebben.

-Drie aanvragen met onze plannen werden er verstuurd. De plannen die we hadden waren niet niks. Onze eerste gedachte was namelijk om een pand met grond te gaan kopen en er een soort van glamping park op neer te leggen. Ook hadden we nagedacht over de regio waar we wilden gaan wonen en werken. En er stonden zelfs al foto’s en tekeningen bij hoe we het voor ons zagen. Van de drie aanvragen kregen we allemaal reactie, maar 1 sprong er bovenuit…inmiddels kunnen we zeggen dat dit “onze Herman” is. Hij woont en werkt in Italië, is met zijn gezin (vrouw en 3 kinderen) vertrokken en heeft zijn eigen B&B en appartementen. Waarom Herman? Zijn eerste zin naar ons was: “Gefeliciteerd met de keuze die jullie gemaakt hebben om naar Italië te verhuizen”! Prachtig toch….

-Al snel boekten we een korte trip naar Italië om te kijken hoe het er in de wintermaanden vertoeven is, ik bedoel maar te zeggen, zet een ijskarretje met een fleurig parasolletje neer, zonnetje erop en waar is het dan niet mooi in Italië?? Maar wij willen wonen en werken en dat is niet alleen in de zomer als de zon schijnt. Vele prachtige streken en provincies, maar we letten werkelijk op zo veel meer dan alleen het uitzicht. Vooral de streek en de directe omgeving van waar we terecht zouden komen zou in ons plaatje moeten passen, voor ons als gezin. Hoe is de bereikbaarheid, zijn er scholen, sportfaciliteiten, uitgaansgelegenheden en recreatie op goede afstand? Dat we de kinderen moeten brengen en halen, dat is in Nederland net zo, (tot ze 18 zijn en als ze dan al meteen een rijbewijs hebben, dan heb je geluk als ze meteen een auto ter beschikking hebben). Maar als je er langer dan 20 min voor moest gaan rijden…ik vond dat een minder leuk idee. De zoektocht was begonnen en wel in Le Marche!

-Ondertussen….brachten we familie, en enkele vrienden op de hoogte van onze zoektocht en dan vooral dat we zoekende waren! Wat dachten onze kinderen er eigenlijk van??? Die vraag kregen we geregeld en was ook de grote knoop in mijn maag! Maar al met al (en ik vind dat heel knap en ben daar heel verbaasd over) vonden ze het niet eens zo heel erg. Job had gemengde gevoelens, en heeft die nog, maar gelooft wel in de hele stap en de gedachte van ons erachter (superknap van hem)! Janne daarentegen was meteen enthousiast over de hele mikmak. Ze zag het als het ware al voor zich, wat ik eerder schreef…werken in en om ons huis en dan vooral met echt gereedschap, maar ook gasten over de vloer in welke setting dat uiteindelijk dan zou gaan worden. Haar idee van een bedrijfje dat draait op ons gezin was helemaal ok! (Stoer van haar)!  We hebben hun dan ook vanaf het eerste moment tot en met vandaag bij alles betrokken…geen geheimpjes en geen gezeur als er iets aan de hand was. Ook als we hun vertelden dat we ondanks de paar lesjes Italiaans die ze hebben gehad, waarschijnlijk de eerste maanden op school “abracadabra” zouden gaan worden. Wat ze vaak lachend riepen was dat ze uiteindelijk toch beter en sneller dan ons de taal zouden beheersen (want dat zei iedereen, en dat zal ook wel)! En Max…die denkt nu nog dat Italië bij wijze van aan de overkant van de Maas ligt! Die zal het meest Italiaan worden van ons allemaal…

-Le Marche in de winter was ook prachtig. We waren bewust nu een kijkje gaan nemen. En de winters in Italië zijn ongeveer vergelijkbaar met de winters in Nederland. Misschien iets minder koud, en iets minder regen. Maar niet overal was het prachtig…er waren stukken grijs en verlaten. Hoe mooi ook in het voorjaar en zomer, dit wilden we niet voor de kinderen en onszelf. We trokken een streep horizontaal en we trokken nog een streep verticaal over het gebied Le Marche en daar bleef een kwart over rechtsboven. Daar konden we wel wonen, daar was het werkelijk echt prachtig, en Herman deed daar met zijn verhalen nog een schepje bovenop toen we hem in levende lijve ontmoetten in zijn woonplaats in Italië. Een typisch Italiaans restaurantje, dat we zelf nooit hadden gevonden maakte onze eerste kennismaking met Le Marche compleet.

-Thuis zat ik elke avond, elke minuut die ik had op internet, zoekend naar een pand dat aan onze wensen kon voldoen, toen nog niet wetende wat we daarna nog allemaal tegenkwamen….makelaars in Italië!!! Ow man wat waren we blij met de informatie van Herman! Ze vragen geld, geven geen adresgegevens van panden door zodat je er niet eens langs kunt rijden en of je nu koopt of verkoopt, je betaald altijd aan de makelaar een bepaald percentage!! Dan had ik het nog niet eens over vergunningen, omringende bewoners die aanspraak kunnen maken op de panden die te koop staan, of schulden die er nog op rustten! Maar goed, we lieten ons niet gek maken, ik kwam per toeval op een GEWELDIG….ja echt een geweldig pand!!!! Helemaal af, tot in de puntjes op een toplocatie naast de stad Pesaro aan de kust en in onze dromen was daar alles mogelijk…lekker naïef zoals ik af en toe kan zijn belde ik naar de makelaar voor informatie. Ik was natuurlijk benieuwd naar mogelijkheden zoals glampingtenten en verhuur van kamers op het perceel rondom deze oude in stijl opgeknapte villa……het kostte “maar” 6 miljoen. In mijn beste Engels vroeg ik waar die prijs op gebaseerd was, en bleef er zo rustig onder dat het leek alsof het me niet veel deed, maar ondertussen had ik een hoofd, rood als een tomaat! Ze antwoordde heel netjes in minder goed Engels (ze verontschuldigde zichzelf voor haar slechte Engels) dat er wel een helikopter zou kunnen landen op de tennisbaan. Nou ja….je snapt dat ik maar niet meer verder heb gevraagd en dat ik nog contact zou opnemen als ik wilde komen kijken. Later hoorden we van Herman dat die makelaar geen eerlijke zaken deed.

-Avonden kropen voorbij achter de pc, dagen en weken en maanden verder was het alweer zomer.  Het googelen naar panden die te koop stonden wisselde zich af met info verzamelen over emigratieplannen naar Italië. Scholen, belastingen, ziektekosten, onze hond en noem maar op, tijd ging er wel in zitten. Roger zat avonden lang met Excel bestanden berekeningen te maken wat we financieel allemaal konden. We hadden in die tijd ook inmiddels onze 2 adviseurs in Nederland leren kennen (financieel advies en creatief/mentaal advies) en als we daar een bezoekje hadden gebracht stonden we letterlijk weer even met beide benen op de grond. De ene keer leek het alsof we zwevend naar buiten gingen en onze plannen helemaal top waren, de andere keer zaten we met hevige ruzie in de auto terug naar huis…tja, hoe je het ook bekeek, ergens was het dan weer goed voor…telkens was er toch weer dat ene puntje dat net dat verschil maakte zodat we verder konden en niet vast hingen…blijf vibreren met positieve gedachten en energie was het advies! En dus deden we dat ook netjes. Wat we ook snel merkten, was dat wanneer je even niks deed, je al snel het gevoel kreeg dat je zelfs achteruit ging met de plannen.

-Een keer waren we met onze heren aan tafel en vroegen ze of we een opdrachtje wilden doen. Beiden werden we om beurten naar buiten gestuurd. We moesten in een camera vertellen wat we voor ons zagen als we onze plannen in gedachten hadden. We kregen er een minuut voor. Lachend ging ik het aan, een minuut was toch zo om…ik wist genoeg te vertellen!! Nou dat viel tegen. Ik vertelde net iets langer dan 30 seconden. Maar wat ik vertelde was alsof ik er al was, ik zag alles wel voor me tot en met het hertje dat in de vallei voor ons huis ronddartelde! Roger had wel wat meer verteld…hij bekeek het hele verhaal vanuit een hele andere hoek. Voor hem was het een soort van verlossing die hij tegemoet zou gaan. Kettingen die hij kon afgooien, die hij koppelde aan het alledaagse regime van het woon en werkgedrag van de doorsnee Nederlander.  Mensen werken een heel jaar hard, hebben dan letterlijk maar 3 weken vakantie en zoeken dan iets op waar ze in die 3 weken voor een heel nieuw jaar moeten bijkomen…moeten bijtanken…waar ze eventjes hun ketting kunnen afgooien…waar je je even kunt voelen als een vlinder die uit een glazen pot bevrijdt word. Zo zou ons vakantieplekje voor anderen moeten voelen…dat zou onze doelgroep worden!!

-Glamping ten top, we hadden ze gevonden en wat waren ze prachtig! In een opwelling stuurde Roger op een zaterdagmiddag een mail naar de directeur van het Sloveense bedrijf met onze plannen. Nog geen half uur later kregen we reactie of we konden skypen?? Geen punt natuurlijk en klaar zaten we met ons IPadje. We waren nog heel even zenuwachtig want ja, het was wel de directeur, maar hij opende het gesprek met een huilende peuter op de achtergrond en gekleed in een T-shirt…het was wel een prettig gesprekje en hij zou een en ander voor ons op de mail gaan zetten. Die volgde vrij snel en daarin stond het contact met de Nederlandse contactpersoon en de verschillende soorten tenten die ze konden aanbieden ook nog in combinatie met een geheel concept met landschapsarchitectuur en noem maar op. Geen scoutingkamp was zijn opmerking…”that is wat you want”.

-De zomervakantie in Italië was heerlijk, we bezochten veel van het gebied “rechtsboven” en droomden ook verder hoe we een en ander wilden gaan aanpakken met gasten. Ideeën genoeg dat zeker! Na de vakantie kwamen we er al snel achter (ook na het zoeken naar een bepaald pand, dat we wel dachten te vinden zonder info van de makelaar) dat het verdomde moeilijk zou gaan worden….we waren al een klein jaartje verder inmiddels en hadden nog niks! Op het einde van de 3 weken in Italië werden we op een ochtend wakker en was iedereen in rep en roer….er was die nacht een aardbeving geweest! Wij hadden gewoon alle 5 doorgeslapen in ons vouwwagentje…als er een van ons ‘s nachts omdraait (Roger met name) dan wiebelt die hele kar alsof de aarde beeft!! Aardbevingen, ook daar moesten we in Italië serieus rekening mee houden!

-Het had even geduurd maar we waren er inmiddels achter, dat we als we alles zelf zouden gaan opstarten van aankoop pand met grond…tot en met vergunningen en glampingtenten erop we zeker 5 zo niet 10 jaar verder zouden zijn en dan niks te hebben verdiend. Met andere woorden…..een echte NO-GO, of een typisch “ik vertrek-verhaal”…..en dat was net niet de insteek van ons plan. Dus al snel zocht ik verder op bestaande objecten met vergunning. Ook daarin was genoeg te vinden, maar net niet de juiste plaats, het bedrag, geen zwembad en noem maar op….

-Naar Slovenië zouden we gaan, naar de leverancier van deze prachtige tenten. We hadden een afspraak gepland en daar zou dan meteen het hele team bij aanwezig zijn. Om er netjes op te staan kochten we nog wat outfitjes en waren we in afwachting van de definitieve datum van het bezoek. Dat hing af van een drietal personen, de directeur zelf (die van de skype met kleuter) de landschapsarchitect en de onderdirecteur. Want als ze tenten verkochten en plaatsten, werd het meteen fatsoenlijk gedaan en ook alles erop en eraan tot aan de laatste grasspriet. Spannend was dat…maar het ging niet door, ze lieten uiteindelijk weten dat als we nog geen concrete plek hadden gekocht, ze er ook nog geen plan voor maakten. Duidelijk … wel jammer, maar begrijpelijk. Ook hiervan leerden we weer, en we waren ook nog een goede outfit rijker.

-Bijstellen van onze plannen, dat werd in dit stadium eigenlijk heel gewoon…ons plan bleef, maar werd het wel een glampingpark?? Want glamping is IN, en glamping staat niet zomaar even kant en klaar ergens te koop. We dachten aan een bestaande camping waar we dan eventueel de tenten op konden plaatsen. Weer hele avonden zat ik te zoeken en ik zag een zeer mooie opgeknapte boerderij, met camping en appartementjes voorbij komen. We lieten onze Herman contact leggen en hij ging er een kijkje nemen. Het was wat zuidelijker dan we in gedachten hadden, maar in het kader van bijstellen van je plannen om überhaupt ergens te komen was dat niks. De kinderen zouden (zoals in heel Italië) met de schoolbus worden opgehaald en teruggebracht en dat was een afstand die wij na lang denken wel acceptabel vonden. Tja, we waren het nu in Nederland ook wel goed gewend, toch? Maar er moest ook van alles bouwkundig gebeuren aan het pand. Zo zijn wij een gezin van 5 personen en daar was het woongedeelte van de eigenaren gebaseerd op 2 personen. Ook was er geen zwembad, wat wel echt een must was vonden wij! Enthousiast als Roger altijd is met tekenen van (ver)bouwplannen was er al snel een goede oplossing voor de ruimte en voor het maken van het zwembad…hadden we nog niks gezien of bij een gemeente liggen!!

-Die aardbevingen in Italië, dat was nog wel een dingetje. Want de positieve bezichtiging van Herman aan het pand en zijn advies om eens te gaan kijken hadden we serieus genomen. De goedkoopste vliegmaatschappij staakte gelukkig toen niet zoveel als nu en we boekten voor een prikje het reisje. Dat was oktober 2016…en laat nou net een dikke week voor ons vertrek een aantal zware aardbevingen het zuiden van Le Marche treffen, het was een ramp voor het gebied. Hoe zuidelijker je komt, hoe armer het er is. Dus al die mooie stadjes en dorpjes die net nu een beetje in de toeristische kijker kwamen kregen een flinke klap. Wij maakten daardoor (en ook weer na overleg met Herman) een keuze om er helemaal van af te zien daar in het zuiden. Stel je woont er, stel je kinderen zitten op school en het begint te beven? Het kan allemaal en het kan ook jaren goed gaan, maar voor ons voelde het niet goed. Helaas…

-En weer door….vooral niet blijven hangen in iets waar je niks meer mee doet. Positief blijven, we werden er tenslotte ook wijzer van! En zo werden we (nogmaals!) op de hoogte gebracht door mijn ouders dat er een camping in het noorden lag die (toen zij er een aantal jaar terug waren) wellicht te koop zou staan. We wisten van hun dat het er net zo mooi en prachtig moest zijn zoals op vele plaatsen in Italië. We lieten Herman meteen bellen en.. ja hoor, die kwam met het nieuws dat het, als er zich een situatie voordeed, de camping eventueel ter overname werd aangeboden. Was dat effe mooi…we maakten een afspraak met de eigenaren hier in Nederland want ze waren Nederlands! Dat was een prettig gesprek en kort daarna boekten we er al snel een vlucht naartoe (carnaval 2017). We werden heel hartelijk ontvangen en hebben er echt een paar gezellige dagen gehad met heel veel indrukken, en heel veel informatie!!  Huiswerk genoeg dus, en daarmee gingen we aan de slag. Dit was eigenlijk af, op wat ”dingetjes” na die je persoonlijk wil aanpassen, maar veel, heel veel klopte in ons plaatje. De kinderen konden goed naar school, en ook de vervolgopleidingen, de sportfaciliteiten en uitgaansmogelijkheden waren er genoeg. Het woonhuis was prachtig en groot genoeg ook nog!

-We deden ons huiswerk goed, en ontdekten dat deze camping echt niet bij ons ging passen. Veel, heel veel tijd zat er in dit object, en het was een echte teleurstelling toen we ervan af zagen. Misschien achteraf goed, want ik zag wel altijd het kleinschalige voor me en dat was dit absoluut niet!

-Ondertussen was Roger al een tijd thuis met een behoorlijke whiplash en de daarbij behorende klachten. Dat konden we er echt niet bij hebben, zoals niemand dat zou kunnen in welke situatie dan ook. Dagen sliep hij, en kon niet goed uit zijn woorden komen. Laat staan de pijn in zijn nek en de hoofdpijnen die hij erbij had. Toch was het “werken” aan Italië een zeer positieve afleiding, hij kon er op de een of andere manier wel door ontspannen…zo bleek alweer dat positief blijven en doen wat je aankan je verder brengt.

-Pandjes bekijken op internet, makelaarssites bezoeken, huisenaanbod.nl, het was ondertussen niet leuk meer. Telkens kwam ik dezelfde dingen tegen die al zo lang stonden, zo niet al veel langer dan ik zocht! Op een avond besloot ik om de filter van het zoekgebied eraf te zetten. Waarom ook niet, waarom zouden we ook hier niet anders naar kijken en heel Italië onder de loep nemen, er moest toch wel ergens iets te koop staan dat in ons plaatje paste?? Bijschaven van onze plannen was toch al een beetje gewoon aan het worden, en so what? Zolang we uiteindelijk ziel en zaligheid erin kon gaan leggen was het naar ons idee van ons en zou het ook goed zijn!

-Toscane, daar hadden we helemaal aan het begin van onze zoektocht een mening over…het zou te duur zijn om daar iets te kopen, over te nemen, of te starten. En dus was het zoekgebied voor Toscane altijd uitgevinkt. Gek genoeg…en wat is gek??? Motto…niets gebeurd zomaar, alles heeft een reden…. Ik vond een boerderij in Toscane, 7 appartementen, en een woonhuis met een zwembad en een prijs die we misschien wel konden betalen, maar daar liet Roger wel zijn berekeningen op los. We bekeken het en maakten een afspraak met de eigenaren (weer een Nederlands stel!) in Nederland. Dat was eind mei 2017. Ook met deze mensen hadden we een helder gesprek en kregen we een goed beeld van het pand dat een Agriturismo was, dan ben je dus een boer! Hier lachten we eerst hartelijk om, maar later werd dit een zeer serieuze kwestie.

-Zomervakantie 2017 boekten we om….we gingen in plaats van 3 weken naar Le Marche eerst 11 dagen naar Toscane en daarna nog 10 dagen naar Le Marche. In Toscane hadden we een afspraak met de Italiaanse Cecilia, de makelaar van het pand en kennis van de eigenaren. We  konden het gaan bezichtigen. Het was wel even raar…het was een beetje zoals op tv, bij “ik vertrek”! We kwamen aan bij haar kantoortje en ze was er niet, er was een andere makelaar, een Nederlander die vloeiden Italiaans sprak, (om te vertalen) en haar zus??? Het was bloedheet die dag en het zweet liep langs onze rug. De kinderen hadden we mee, want we konden ze natuurlijk niet alleen achterlaten op de camping. Na wat gepraat te hebben en de vraag waar Cecilia zelf was (nog vakantie) beantwoord te hebben gekregen , kregen we nog een mededeling….we moesten wel even doen alsof we gewoon toeristen waren die interesse hadden om het hele complex te huren voor een familiereünie. Tja wat moesten we??? We deden maar wat ze vroegen en kwamen vol belangstelling aan bij het pand. Het was bezet met toeristen en de uitbaters (dat waren dus niet de eigenaren!) liepen er ook rond. Ze waren uiterst vriendelijk en lieten ons zelfs appartementen zien die bezet waren. Om een indruk te krijgen was het ok, maar het was verre van een fatsoenlijke bezichtiging en we wilden echt meer….Roger liep gewoon over het hele perceel en had er lak aan wat ze dachten wie we waren. We mochten ons niet voordoen als eventuele kopers.

-Cecilia was er 2 dagen later weer, en we wilden haar toch echt even persoonlijk spreken. Dat was verder geen probleem, en eerlijk is eerlijk, het was een valse start!! Tot de dag van vandaag hebben we geen slecht woord over voor deze lieve makelaar in Italië!! Ze doet alles wat we vragen en helpt ons waar het nodig is!! Ook zonder deze persoon waren we niet daar waar we nu zijn! Het kan dus wel, makelaars in Italië die ok zijn.

-de Agriturismo lag er niet geweldig bij, we schrokken ervan dat er mensen waren die op dat moment er hun vakantie vierden…dit zouden wij niet willen voor onze gasten in spe! Maar het was allemaal te overzien en Roger is werkelijk zo ontzettend creatief in het bedenken van oplossing en verzinnen van constructies…daar kun je niet omheen en moet je gewoon op vertrouwen zonder te twijfelen. En toen wisten we nog niet eens wat we nu allemaal weten. Zo ligt er een grote schuur/loods op het perceel en daar wilden we graag van weten of we er ons huis van konden maken. Tijdens de eerste bezichtiging, verraste het ons dat deze in werkelijkheid groter was dan die op de foto’s overkwam. Maar dat was perfect, want we moesten er wonen! Het was een vernuftige constructie die er niet alleen geweldig uitzag (ondanks staat van verval, leek het) maar deze loods lag ook nog eens heel gunstig ten opzichte van de appartementen en niet te vergeten HET uitzicht. Een uitzicht van 40 km ver over Toscane…. Uitkijkend op de lampjes van Volterra, daar kun je alleen van dromen…en dat voor het hele perceel…prachtig gewoon!!! Janne zei nadat we er geweest waren…”dit wordt het…hier gaan we wonen”!

-We hadden een gevoel erbij gekregen, na de bezichtiging, we wilden er verder onderzoek naar doen of dit een geschikte locatie kon zijn voor ons. Het was natuurlijk al zo dat de ligging en de regio op zich al een gigantische boost gaven aan het Italie-toerisme-verhaal. Want opeens wist iedereen waar we het over hadden als we Toscane noemden. Dan was het niet meer de vraag “waar ligt dat in Italië” , maar oh daar wil ik ook wel eens heen…. Vlak na de zomervakantie boekten we in oktober een reisje richting Toscane. We namen onze goede vriendin Nancy mee die net een eigen bedrijf gestart was in binnenhuisarchitectuur. Wij dachten dat dit wel een leuke opdracht voor haar kon worden en het was meteen ook gezellig, een uitje. We boekten een B&B in de buurt van het pand. De eigenaar zou ook aanwezig zijn bij de bezichtiging. Samen met hem, de makelaar en Fausto onze en hun geometra. Een geometra is een persoon waar je niet zonder kan in italie. Het is de schakel tussen gemeente en jou als het gaat om bouwkundige aspecten en vergunningen. Je moet dus geluk hebben met een geometra….net als met een makelaar. En Fausto was net als Cecilia een hele prettige Italiaan, een familieman die ons in alles tegemoet kwam, en een goede bijkomstigheid was dat hij ook nog wethouder was bij de gemeente!!! Dus hij was niet alleen de schakel tussen ons en de gemeente….hij was zowaar de gemeente! En ook daar hadden we een afspraak gemaakt om samen om de tafel te gaan om toch belangrijke zaken te bespreken. Ook dit leek weer een beetje op het bekende programma (waar we trouwens elke keer als we iets zeiden over onze plannen in 1 adem mee vergeleken werden, en de avond van de uitzendingen bestookt werden met appjes of we ook keken!!!) Maar goed, Fausto en een collega bij de gemeente hielpen ons met alle vragen die we hadden en lieten ons zien dat ook menige zaakjes zwart op wit stonden en er dus geen “buitenlands” gesjoemel bij deze gemeente plaatsvond. Ze vroegen me zelfs naar mijn leeftijd met een rood hoofd….ik was 41, jammer (ja ja zeker jammer) maar dan liepen we net de bonus mis voor jonge ondernemers! Ook dit hadden ze ons niet hoeven zeggen, we kregen in onze ogen hiermee wel net dat beetje extra van deze gemeente. Het hele gebied rondom werd ook de laatste jaren grondig aangepakt, het zag er allemaal erg mooi uit, de dorpen, de landerijen en een soort van openluchttheater dat nieuw was aangelegd voor evenementen of iets dergelijks. We werden steeds enthousiaster!

-Nancy, Roger en ik kregen alle vrijheid om door de appartementen te lopen, te meten, te brainstormen en te genieten van het uitzicht en het nog heerlijke weer (30C!!! oktober!!). De staat van het hele perceel met alles erop en eraan was vooral erg onderkomen. Het onkruid kroop ons tegemoet, en de verf bladderde van de kozijnen. Het meubilair, de bedden, het was gewoon zo als de laatste gasten vertrokken waren in augustus blijven liggen. Het zag er niet uit. Het zwembad was groen, en de tegels lagen er slecht bij. Er moest toch wel erg veel gebeuren. Maar Nancy en Roger zagen er genoeg kansen in…uitleg aan mij was wel nodig want ik kan dat niet meteen voor me zien, ik doe daar iets langer over…(ik zit dan ook niet voor niks in de gezondheidszorg). En kregen we ook wel een nieuwe vergunning??? Want dat is zo in Italië, nieuwe eigenaar…nieuwe vergunning aanvragen. We zouden een agriturismo overnemen en werden dan “boer”, en dan zouden we een echt diploma moeten halen….jeetje!!! De hoofdinkomsten en uren moesten we echt gaan aantonen als zijnde boer…ook voor alle fiscale voordelen.

-Na dit bezoekje zijn we er niet meer geweest, we begonnen met een ellenlange maar zeker nodige puzzeltocht. Wat was hier nu allemaal mogelijk, en wat was daar allemaal voor nodig, en wat waren de kosten, en hoe gingen we dit doen??? Het kostte enorm veel energie en de eigenaren werden volgens mij af en toe gigantisch moe van ons. Maar ja…we wilden alles zo goed als kon uitgezocht hebben en afgevinkt waar het maar mogelijk was. En dus zaten we weer, nog steeds vol enthousiasme en positief in het verhaal en in onze zoektocht. Zo besloten we ook om eind oktober ons huis te koop te zetten. Dat was eigenlijk best wel een dingetje hier in ons dorp…want hoe zat dat nou?? Er waren mensen die wel iets wisten, er waren er ook die het hele verhaal wisten en er waren mensen voor wie het uit de lucht kwam vallen. Zo ging er binnen no-time het gerucht dat we uit elkaar waren, en dat we naar Spanje gingen voor een camping of naar Frankrijk voor een B&B, leuk toch??? De plaatselijk supermarkt kwam ik niet door zonder dat me iemand aansprak. En ook mijn familie werd geregeld aangesproken op straat of in de kapsalon. De mensen waren er positief over en vooral nieuwsgierig, dus ik vertelde liever zelf het verhaal dan dat er andere versies rondgingen.

– Job en Janne stonden al die tijd die we erin staken, ondertussen al zo’n 2 jaar redelijk goed in het verhaal. Ze waren elke keer benieuwd naar de vorderingen en vroegen hoe het ging. Op school konden ze er ook gewoon over praten, want sinds het huis in de verkoop stond kwam het voor hun ook wel kortbij. De kinderen in hun groep vonden het maar wat spannend, wie deed nou zoiets?? De meeste wilden echt wel op vakantie komen bij Job of Janne! En later ook wel vakantiewerk komen doen! En ja, je kon ook met het vliegtuig naar Italië, het was maar anderhalf uur vliegen. En 3 maanden zomervakantie dat zagen de kinderen ook wel voor zich met mooi weer, dat was in Nederland natuurlijk niet altijd zo. Met 14 jaar al op een scootertje naar het zwembad met je vrienden, ook dat was een interessant item! (of mam dat wel goed zou gaan vinden was de vraag…)

– We besloten dat we vanaf dat moment ook op Italiaanse les gingen om vooral voor Job en Janne wat basiskennis van de taal op te doen. Onze leraar woont ook in ons dorp en is Italiaans! Het ging heel langzaam, maar we hadden er lol in…logisch! Niemand die een woord Italiaans met je praat als je de dag erna buiten komt. Hoe konden we dit in godsnaam bijhouden als we het door de week niet spraken??? We hadden al meerder malen gehoord van o.a. Herman en onze adviseurs in Nederland dat een weekje “bij de nonnen” het beste was in ons geval. Dat zou goed moeten werken en dat mocht dan ook een aardige cent kosten…We besloten dat wel te gaan doen. Beheersen van de taal is niet makkelijk en je investeert zoveel, dit was wel iets waarop we niet mochten bezuinigen. We zouden het t.z.t plannen vlak voor ons vertrek. En dus bleven we wel wat kennis opdoen bij Didier zolang de tijd het toeliet.

-In Italië hadden we wat acties uitgezet. De hoeve moest gecontroleerd worden op de staat van onderhoud en of deze nog voldeed aan de eisen voor een nieuwe vergunning voor de agriturismo. Op z’n Italiaans ging het duren. En dus hadden wij tijd voor thuis e.e.a. op een rijtje te zetten. Ons financiële plaatje werd vaak bekeken en ook nagekeken door mensen die er verstand van hadden. We wilden ons niet rijk rekenen en vooral daarbij was het goed opletten bij wat we invulden. Want er was zoveel waar we aan moesten denken. De seizoenen bijvoorbeeld, hoe weet je of je genoeg boekingen krijgt, wat verwachten mensen van een appartement. Het was het moeilijkste om de bezettingsgraad in te schatten. De kosten die “uit” gaan zijn er veel, maar ook meer inzichtelijk te maken. Maar stapje voor stapje kwamen we er wel. We bekeken vooral onze eigen wensen als we op vakantie gingen. Wat verwacht je in een appartement, dat wil ik ook voor mijn gasten hebben. De kleinste details werden opgeschreven en wellicht vergaten we er toch nog enkelen. Ook kregen we een leuk idee van een vriend die een concept wilde uitwerken. Daar gaan we zeker in de toekomst mee aan de slag!

-De loods zou ons woonhuis mogen worden, en ook daar moesten onderzoeken naar gedaan worden. Het was al een hele opluchting dat we toestemming kregen om er in te mogen wonen. De loods lag iets van de appartementen af maar in het zicht. Dus perfect om onze eigen privé tuin te hebben voor de kinderen en Floris uiteraard! We wisten van een ander Nederlands gezin die ook toeristen over de vloer hadden dat dat wel wenselijk was voornamelijk voor de kinderen. Roger maakte tekeningen voor de indeling en we hadden een geweldige ruimte met die loods! Maar we kregen al snel te horen wat er niet mocht, er kon geen verdieping in gemaakt worden. Uitbreiding van vierkante meters mag absoluut niet in Italië. Dus een 2e verdieping, waar wel ruimte voor was, mocht alleen voor opslag dienen voor agrarische doelen, bv veevoer o.i.d. Nou dat staat nu mooi op de tekening…                  De rest van de indeling was wat puzzelen omdat we alles opeens gelijkvloers moesten maken. Maar kon allemaal, en ook de overkapping buiten mocht gelukkig wel. Ik zag het al voor me, met een lange tafel en een prachtige zonsondergang en nog een wijntje voor het slapen…zucht!

-De tijd vloog voorbij en we hadden 1 oktober 2018 ongeveer in gedachten om te vertrekken. Het huis was nog niet verkocht, en we hadden over een aantal belangrijke zaken nog geen zekerheid. Het was en bleef Italië, wat we ook eraan deden. De gemeente had natuurlijk wel meerdere dingen te regelen en onze plannen (die ze wel zagen zitten) waren niet prioriteit, terwijl dat voor ons wel was. Elke dag focussen op de mail en dan weer niks binnen krijgen, af en toe werden we er wel weemoedig van! Op een avond kregen we eindelijk van Fausto de lang verwachte resultaten van de onderzoeken via de mail binnen. Onze leraar moest er wel naar kijken voor de vertaling en ook de eigenaren hielpen hierbij. Het zag er wel goed uit allemaal, op sommige punten na. Maar dat kon ook niet anders…niks gaat vanzelf. Dat het huis nog  niet verkocht was werd wel spannend….

-Het verhuurverhaal werd opgestart. Bij de gemeente vroegen we een leegstandswet-vergunning aan, zodat we ons huis konden verhuren en tegelijk te koop konden laten staan. En we lieten een bedrijf de zaken hiervan regelen. Op het moment dat we het “goed” vonden hadden we na een half uur al een gezin met interesse in het huren van ons huis. We hadden nu eenmaal geen zin om nog langer ons vertrek te gaan uitstellen en verhuren was dan een goede 2e optie. Ondertussen had Roger een conceptmail opgesteld en die wilden we hier en daar nog wat aanpassen voordat we deze zouden verzenden. Op zaterdagmorgen 28 juli klikte Roger per ongeluk 3 maal op de muis en de mail werd verzonden (het pijltje stond precies ter hoogte van het “verzenden-envelopje”)….dat was echt niet de bedoeling, het zweet brak ons uit! We belden de eigenaren om uitleg te geven en dat ze de mail als niet verzonden moesten beschouwen…je snapt dat dat niet gedaan werd, zouden wij ook niet doen…

-Niemand was er blij mee, de verzonden mail werd niet goed ontvangen en we sliepen er echt heel slecht van. Het ene na het ander punt uit de mail werd opeens een issue en het klopte ook nog….we kregen zelf even het gevoel dat alles als een rookpluim uit elkaar dreef, en dat na al die maanden investeren!! In de apotheek hadden mijn collega’s een afscheidsuitje gepland en dat was precies een week later op 4 augustus. Ik was in tranen dat het nu zo ervoor stond en dat we echt in de knoop zaten met de eigenaren, het huis en noem maar op. We vonden dat we niet langer moesten mailen, want wat we schreven kon verkeerd opgevat worden en dus werd er geskyped. Het verhelderde een hoop, dat wel, maar lang niet alles. Aan de verkoop van een huis doe je niks en de eigenaren wilden graag toch die zekerheid hebben aangezien we vanuit het huis financiële zekerheid konden halen. We kwamen weer redelijk op een lijn  als we maar een goede constructie bedachten waarbij iedereen happy was. Het gaf behoorlijk wat stress en het uitje was wat beladen, maar uiteindelijk erg geslaagd en onvergetelijk met de lieve cadeautjes en de gezellige collega’s!

-Dinsdag 7 augustus…kregen we een telefoontje. Er waren mensen die ons huis wilden zien, dat kon natuurlijk! We hadden wel afgesproken dat we vrijdag 10 aug iets aan de huurders zouden laten weten, want die hadden met alle commotie even aan de zijlijn gezet. Maar die wilden natuurlijk ook graag iets weten, anders zouden ze een andere woning gaan zoeken. Dat moesten we weer opschuiven, (erg vervelend) maar de verkoop van ons huis was het belangrijkste. En dus kwamen de kijkers zondagochtend langs, mensen uit ons dorp…die nog niet van onze plannen wisten. Een goede rondleiding van 2 uur en ze waren echt heel gecharmeerd van onze woning….zou het????? Maandags belden ze al terug of ze nog eens mochten komen…we schoven de huurders weer een dag verder…Woensdag belden ze weer of ze konden komen om samen aan tafel te gaan, ze hadden heel veel interesse in ons huis!! En vrijdag waren we eruit…het huis was verkocht!!! Wat hadden we in een achtbaan gezeten…tranen had ik genoeg dat weekend, want het was ook een stuk emotie, het was toch echt een grote stap, een gevoel, en nu kwam Italië echt heel kortbij! Dubbel ook….maar zo veel zin erin!!!!

 

-Maandag 27 augustus, afgelopen vrijdag tekenden we het koopcontract, 15 oktober gaan we (als we nog in Nederland zijn) naar de notaris.

-Op 28 augustus was het mijn laatste werkdag in de apotheek, na 16 jaar, ik kon het niet geloven. In de apotheek, vlaggetjes met smileys erop, “mijn” stoel versierd en ik wist het wel, hoopte op iets subtiels…maar helaas….ik kreeg een pizzapak(!!!!!) aan! Geweldig als je hiermee aan de balie de mensen moet helpen, maar oké, het is toch de laatste dag. Vlaai gehaald in het centrum, met mijn  pizzaatje tussen de winkelende mensen door, maar oke, het is toch de laatste dag. En na een gezellige ochtend, die heel rustig verliep, waren er toch de nodige tranen die we ook wel verwacht hadden en die je ook echt niet kan verstoppen. En dat hoeft ook niet! Het is jammer, maar mijn collega’s gunnen het me, dus het bleef vreemd.

-Eenmaal thuis verdween het gevoel van vakantie of gewoon een dagje vrij al heel snel. Het  opruimen van kasten, zolder en andere zaken nam veel tijd in beslag. Het was zo raar zonder een vast ritme van werken, en huishouden, dat ik wel even de kluts kwijt was. Heb deze wel snel gevonden hoor, want dat wilde ik nu niet hebben. Samen met Nancy zoeken naar de inrichting voor 8 appartementen kostte tijd! En daarbij kwamen ook  nog zaken zoals een website (die we niet kunnen beginnen zonder goede foto’s!!) facebook, Instagram, een logo en mijn blog zodat we te volgen zijn. Dus het plan werd voorlopig als volgt; Blog-Insta-Facebook, goed verhaal, leuke foto’s (zeker dadelijk tijdens de renovatie!!) en van daaruit start uiteindelijk een website als ons plaatje compleet is in Toscane.