Uncategorized

Job, Janne en Max

Als je gaat emigreren en de tijd ervoor neemt zoals wij dat gedaan hebben, blijven vragen en twijfels over hoe de kinderen dit gaan ervaren. Ook aan ons werd die vraag vaak gesteld in Nederland.

Nou….we zijn nu bijna 6 weken in Italië. We hebben een behoorlijke valse start gehad, en het loopt hier nog steeds niet zoals we hadden gedacht…

Ook niet met de kinderen. Daarvan dachten we namelijk dat het best wel moeilijk zou worden, het idee dat ze niks zouden verstaan en dat ze alles (net als wij) opnieuw moesten ontdekken. Dat ze wellicht ook wel eens flink zouden huilen om de hele situatie. En dat we elke voldoende op school zouden vieren, om het maar een beetje luchtig en leuk te houden.

Die belofte hadden we vooraf misschien niet gedaan als we wisten wat we nu weten. Ze hebben namelijk hele goede punten, er is nog geen enkele onvoldoende gevallen. Het laagste cijfer is een 7 en dat was voor Italiaans 😉

Ze hebben vrienden en vriendinnen in no-time gemaakt. En waar je ook maar komt, er wordt altijd “ciao” geroepen. Job noemt de kinderen in de klas ” hartelijk en warm”, en Janne vindt alle meiden heel lief. Er worden geen uitzonderingen gemaakt, alles hoort hier bij elkaar, maakt niet uit hoe of wat, en dat is “bene”!

Wat vinden ze nog fijn; dat wij thuis zijn als ze uit school komen, de italiaanse gebakjes, nog steeds geen dikke winterjas aan hebben, nieuwe schoolspullen, de vooruitgang in de appartementen, de bezoekjes uit Nederland en ga maar door…

Vandaag hebben we ze ingeschreven voor basketbal (Job) en volleybal (Janne). Dat zijn hier, na voetbal voor jongens, dé sporten om te beoefenen. Eerst moeten ze medisch gekeurd worden…tja dan ben je weer even in Italië. Niks, maar dan ook niks gaat zonder formulieren, documenten, en vooral veel, héél véél handtekeningen. Zelfs een plasje wordt gevraagd…ik vraag me af waarom????

Ondertussen heeft Max zijn eerste voldoende ook gescoord, in de vorm van een diploma!! “Mijn eerste dagen op school”, superleuk en ook nog de nederlands vertaling erbij gezet door zijn lievelingsjuf… Ik was wel verrast door de foto’s, want hij zegt iedere keer dat hij “niks, niks helemaal niks doet, en warempel stonden er “actiefoto’s” op!!! Waarschijnlijk zegt hij dit gewoon omdat hij moe is en niet teveel op dat moment wil praten. Én, we hebben er wel veel om gelachen, dus onze clown voelt dat perfect aan!

Hij huppelt ‘s morgens naar de auto en komt ook blij weer naar buiten als ik hem ophaal. Onder de warme lunch help hij met serveren (taakje van de dag), hij vult sommige zinnen op met italiaanse woorden…”Basta” is favoriet, en “a dopo en a domani” haalt hij nog door mekaar. Maar een vraag beantwoorden met “si” is ook al normaal ;). Janne kwam trouwens even niet op het Nederlandse woord voor schoolbord, lavagna was het enige dat ze even voor ogen had. Grappig!

Alora, onze kinderen zijn felice, happy, blij….hoe fijn is dat!!!!!

3 Comments

  • Freddy de Jager

    Nou voor de formuliertjes en handtekeningen hadden jullie niet zo ver hoeven te reizen. Wij wonen nu 18 jaar in België en ik ben nog steeds niet gewend aan de vele regeltjes die ze HIER hebben. En waar ik steeds versteld van sta is dat die belgen er zich ook nog aan houden. En Roger jij kent me nog vanuit onze gezamenlijke projecten, als ik ergens onderuit kon dan was dat altijd een uitdaging voor mij. Hier in Belgie heb ik geleerd “nergens naar vragen, gewoon. doen”
    Laat deze ervaring een troost zijn voor de formulierchaos in Italië.
    En verder moet het toch een enorme opsteker zijn dat jullie kinderen Italië al omarmd hebben. Nu papa en mama nog

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *