Uncategorized

Piano piano

En zo krabbelen we verder, “piano piano”. De Italianen vinden dit de normaalste zaak van de wereld. Of het nu gaat om snoeien, om de taal, om het wennen op school, om het regelen van alle papieren en wettelijke zaken, om de verwarming, om al het puin dat we inmiddels rondom de boerderij hebben liggen, om het maaiwerk in de olijfgaarden en noem maar op. “Piano piano”, is iets dat wij niet kennen, dus moeilijk om je daarin te laten meeslepen. Zeker als je een kijkje zou kunnen nemen op dit moment op ons terrein. Het ene probleem is net verholpen, komt het ander, en liefst per 2 tegelijk. En dan komt er een Italiaan helpen met het puin ruimen, of Luca om wat dingetjes te fiksen, dan komen ze voor of na de middagmaal….en deze is uitgebreid. Als ze gaan is het altijd, a venerdi, oftewel, tot vrijdag! En als het vrijdag regent, dan hoor je niets…Als je vraagt wanneer ze dan komen is het altijd a lunedi, oftewel tot maandag! Vraag ons niet wat ze de andere dagen dan doen, waarschijnlijk “piano piano”… Wat er op dit moment niet “piano piano” gaat is de olijvenpers, deze draait werkelijk overuren. Elke keer als we langsrijden is er een hoop bedrijvigheid in het kleine gebouwtje, maakt niet uit hoe laat het is. Als we langzaam rijden zien we de olijfjes van de band rollen en de blaadjes en takjes het net in vliegen.

De olie kun je zo kopen, vers van de pers dus!!!!                                                                                      

Ondertussen zijn Job en Janne goed bezig op de Italiaanse school, ze zijn populair in leuke zin. Job heeft al een uitnodiging te pakken voor een fuif! Max vindt het helemaal niks, niks, niks zo zegt hij. Dat is wel sneu, want we dachten juist dat hij het minste last ervan zou hebben. Het is maar spelen dachten we allemaal, maar Max ziet dat echt anders…ze schreeuwen zegt hij…tja dat klopt!!! Ik doe gewoon niks zegt hij elke dag, dat is pas “piano piano”!!

Het eerste dorpsfeestje is achter de rug, en dat was ook nog gezellig voor ons. Kinderen renden door de straten (Halloween) en de ouders eten en drinken in de barretjes en restaurantjes. Uiteraard waren we er ook…met Luca 😉 en zijn vrouw. Een wijntje samen gedronken en wachten tot alle tieners de straten van Peccioli gezien hadden.

En dan nog iets heel anders naast onze integratie…de tekeningen van NENS (Nancy Kerkhoffs) zijn zo goed als klaar om een dezer dagen op ons Blog te posten!!! Ik heb ze binnen, nu nog de nodige tekst erbij…

 

 

2 Comments

  • Freddy de Jager

    Tja Roger, ik begrijp het wel, jullie willen natuurlijk zo snel mogelijk de boerderij voor elkaar heb en zeker voordat het seizoen volgend jaar begint. Maar anderzijds moet dat piano, piano toch ook iets bezadigdst
    hebben (als je er na een tijdje aan gewend bent), want laten we eerlijk zijn met welke hectiek en ellende het project ging waaraan we samen gewerkt hebben, was ook niet het ideale. Bij mij is het ook piano, piano nu ik met pensioen ben. Als ik een paar uurtjes gewerkt heb in de tuin en ik vind het wel goed dan is het bij mij ook piano, piano en ik voel mij er goed bij.
    Nog even terug bij jullie gevoel over dat piano, piano en dat het allemaal niet snel genoeg kan gaan. Zelf kijk ik in zo’n situatie altijd terug om dan te zien wat ik al bereikt heb, bv wachten in een lang rij voor een loket, dit helpt om in de rij te blijven staan en de volgende hobbels weer nemen. En jullie hebben zeker al heel veel hobbels genomen en overwonnen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *